Geen geheimen meer

Roger Vanhoeck

Meteen daarna gaat de deur van de kledingkast krakend open. Ik hoor een baby huilen. Uit het gapende deurgat priemen twee fluorescerende armen naar buiten. Ze hullen de kamer in een geheimzinnig, groenachtig licht. De vingers hebben geen nagels, wel lange scherpe klauwen. In één van de dichtgeknepen vuisten spartelen twee jankende katjes. In de andere hand blikkert een vlijmscherp slagersmes. ‘Niet doen! Niet doen!’ huiver ik.
Een schelle lach is het enige antwoord.

Achter het raam van Het Park wuift een onbekende man naar Wout. Op onverwachte momenten duikt de man steeds weer op. Wie is hij? Waarom doet hij zo geheimzinnig?
Samen met zijn vriend, Dries, probeert Wout het raadsel te ontwarren.
Iedereen weet wel iets te vertellen, maar niemand geeft alles prijs. Ook de moeder van Wout spreekt niet de hele waarheid.
Geeft dat oude dametje met haar klepperende tanden en haar vuurrood gestifte lippen de geheimen prijs?